Taniec pierwotny
Taniec jest jedną z najstarszych sztuk ruchowej aktywności ludzkiej. Zjawisko tańca występuje także wśród innych istot żywych, np. ptaków, małp itd. Już w tych zwierzęcych pląsach widać elementy taneczne, takie jak: krążenie po linii koła, rytmiczne przytupywanie, podskoki, wirowanie wokół własnej osi itp. Takie same ruchy, chociaż nieskoordynowane świadomie wykonuje dziecko, podskakując, obracając się i klaszcząc w ręce z radości. Są one niejako przynależne wrodzonej człowiekowi chęci ekspansji ruchowej.
Istotą tańca jest bowiem ruch, a ruchy nasze podporządkowane są prawom rytmu, rządzącego funkcjami naszego organizmu (rytmiczne bicie serca czy miarowe oddychanie).
Możemy śmiało powiedzieć, że ruch i rytm są podstawowymi składnikami tańca. Fizjologiczne wyjaśnienie zjawiska tańca nie jest wystarczające, ponieważ sztuka taneczna kształtowała się jako forma świadomej działalności człowieka w określonych warunkach jego bytu.
W istocie o początkach takich form aktywności ludzkiej, możemy mówić już od okresu,
gdy biologiczny człowiek został uformowany i stał się członkiem społeczności (około 80 tys. lat p.n.e.) .
Człowiek rozwijał taniec, starając się naśladować elementy otaczającego życia i wyrażać swój uczuciowy do niego stosunek. Najwcześniejsze dzieje tańca możemy poznać dzięki archeologom, z naskalnych rysunków i malowideł jaskiniowych.
Człowiek od zarania dziejów podporządkowywał i stosował taniec do określonych celów, które były ściśle związane z jego życiem i pracą. Jednocześnie taniec miał charakter magiczny, który był osiągany za pomocą jego treści, opartej na obserwacji otaczającej rzeczywistości i na zmyśle naśladowczym człowieka. Ruchem swego ciała człowiek wykonywał ruchy naśladowcze, tworząc taniec obrazowy (pantomimiczny).
Pierwsze formy taneczne miały charakter tańca zespołowego(zbiorowego), a najstarszym elementem tanecznym było koło. Tańce były również okazją do wyładowania nadmiaru energii człowieka pierwotnego, sposobem wyrażania jego uczuć.
Podstawą tańca pierwotnego były więc magia i ekstaza, które podkreślano odgłosami, takimi jak klaskanie w dłonie, uderzanie się w uda, piersi, głowę itp. Był to pierwszy akompaniament do tańca.