Rozwój tańca
Wraz z rozwojem społeczeństw pierwotnych następowało pewne schematyzowanie ruchów naśladowczych i magiczne czynności stopniowo zastępowano tanecznymi pantomimami, opartymi na gestach umownych. Tańce tracą coraz bardziej swój magiczny cel i coraz częściej są uprawiane dla celów rozrywkowych. Najprawdopodobniej wynikało to
z wrodzonej człowiekowi potrzeby zabawy, w której znajdował odprężenie psychiczne oraz rozwijał swe uzdolnienia.
Taniec o charakterze gry i zabawy zaczął wprowadzać pierwsze elementy estetyczne, tworzy się tzw. taniec popisowy, który kładzie nacisk na zręczność, na piękno ruchu, na samą przyjemność tańczenia. Wkrótce pojawiają się też nowe cele tańca, takie jak tańce miłosne z przewagą elementów lirycznych, świadczące o rozwoju uczuciowego życia człowieka.
Powstają również pierwsze instrumenty muzyczne, naśladujące odgłosy przyrody poprzez potrząsanie grzechotkami z kości zwierzęcych lub muszli, bicie w tarcze i skóry naciągnięte na pnie drzew i różnego rodzaju piszczałki. Taniec był więc niemal od początku
ściśle związany z muzyką.
Następują dalsze przemiany w społecznej funkcji tańca i w jego formie. Pantomima naśladowcza przekształca się w artystyczną pantomimę z zastosowaniem maski. Elementy muzyczno-taneczne tańca wzbogacają się więc o elementy plastyczne; magiczne pantomimy
w maskach tworzą zalążek sztuki dramatycznej.
Zapoczątkowanie osiadłego życia na roli prowadzi do powstania kultu sił przyrody, a to
z kolei do dalszego osłabienia naturalistycznej imitacji. Taniec zaczyna gromadzić w sobie coraz więcej elementów umownych, symbolicznych, a nawet zastępczych rekwizytów, jak na przykład gałązki przedstawiające drzewa poruszane wiatrem. W tym okresie powstają pierwsze zorganizowane układy taneczne: prosty (ustawienie tancerzy w linii obok siebie) przechodzi stopniowo w formy ozdobne (szereg wijący się wężem, dwuszeregi, koła koncentryczne). Wzrasta znaczenie elementów estetycznych tańca, oraz coraz staranniejszego wykonania i odtworzenia rytualnych symbolicznych gestów w sposób właściwy.
Dokonuje się wydzielenie najzręczniejszego tancerza, reprezentującego funkcje solisty.
Dalszy rozwój stosunków społecznych wykształcił nowe treści tańców. Powstały tańce wojenne, tańce miłosne, oraz tańce wegetacyjne związane z czynnościami rolniczymi
i porami roku.