Balet teatralny
Propagowane w okresie oświecenia racjonalistyczne hasła wywarły wielki wpływ na rozwój sztuki tanecznej i sprowadziły reformy, które położyły fundamenty pod nowoczesną sztukę baletową. Pojawiły się żądania uproszczenia i dramatyzacji form baletu teatralnego, oczyszczenia ich z bezwartościowych przeżytków kultury dworskiej, zreformowania kostiumu i muzyki baletowej, przyznania tańcowi, poza funkcją czysto ornamentalną, wyższych wartości.
W czasach tych natchnieniem sztuki były klasyczne wzory greckie i rzymskie, dostarczające wzniosłych, bohaterskich ideałów oraz pięknych form.
W zakresie zrewidowania zasad estetyki tańca posługiwano się wzorami ze sztuki starożytnej, nawracając do rzymskiej pantomimy oraz do klasycznych ideałów piękna ruchu tanecznego. Nastąpiło też znaczne rozszerzenie zakresu i podniesienie poziomu techniki tanecznej. Miejsce geometrycznych układów baletu dworskiego zajął swobodny rozwój tańca w przestrzeni scenicznej, wolny od nadmiaru ozdób gestycznych – dziedzictwa baroku
i rokoka.
Z połączenia elementów tańca dworskiego z elementami tańca ludowego tworzyły się podstawy techniki tańca klasycznego. Obok obowiązującego dotychczas na scenie tańca „terre-a-terre” (wykonywanego przy ziemi) rozwijała się technika skoku „danse de elevation”.
Początkowo rozwój sztuki baletowej szedł tylko w kierunku podniesienia i wzbogacenia techniki tanecznej, będącej polem działania mężczyzn tancerzy.
Pierwsze tancerki zawodowe, ubrane w ciężkie, rozpięte na drutach i sięgające do kostek suknie tzw. krynoliny, nie miały możliwości wykonywania szerszych i śmielszych ruchów. Wkrótce jednak dokonano reformy stroju tancerek i wówczas ujawniły się wielkie możliwości w zakresie techniki tańca kobiecego.
Pojawiło się wiele znamienitych tancerek, jak i tancerzy, którzy cieszyli się ogromną na te czasy popularnością. Widowisko baletowe stawało się wielkim wydarzeniem, zwłaszcza
w paryskim świecie, a zainteresowanie i upodobanie sztuką baletową stale wzrastało.